Δεν είναι απλή υπόθεση η επιστροφή μου … Επιδιώκω κάποια ταύτιση ανάμεσα στο «Φαίνεσθαι» που θα προκύψει εδώ .. με το «είναι». Δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτό με τους παλιούς γνώριμους σε μένα τρόπους διότι έχω ξεκινήσει μια προσπάθεια αναβάθμισης του «Φαίνεσθαι» στο γυμναστήριο και κάνω αποτοξίνωση απ’ οτιδήποτε θα μπορούσε να φέρει αυτή τη ταύτιση που αναφέρω παραπάνω… έστω και σαν παραίσθηση. Όταν όμως το «φαίνεσθαι» γίνει καλό με γραμμώσεις .. θα βγάλω κάνα δυο φωτογραφίες με τη ψηφιακή και θα τις ποστάρω στο face… αλλά πάνω απ’ όλα .. το «φαίνεσθαι» θα ταιριάζει με το «είναι» που είναι ήδη πολύ ωραίο εδώ που τα λέμε .. και τότε μόνο .. θα είμαι έτοιμος να επιστρέψω. Δεν ξέρω αν τα λέω σωστά .. αλλά νομίζω ότι είμαι σε πολύ κακό δρόμο…
Χωρίς πλάκα τώρα … μου λείπετε πάρα πολύ. Σας έχω πεθυμήσει όλους. Απλά πάσχω από μια έλλειψη ικανότητας να γράψω κάτι που θα είναι κάπως σοβαρό. Τι να κάνω ;; Να γράφω παπαριές ;;; Δεν λέει. Ήταν που ήταν κάπως μελό - χαζό το μπλογκάκι … μη το αποτελειώσω. Άστο να υπάρχει … ποτέ δεν ξέρεις…. Μπορεί αύριο .. μπορεί μεθαύριο….. να μου’ ρθει ... και να γράψω πάλι ωραίες μαλακίες. Τα φιλιά μου σε όλους και όλες ;-)
Σας έχω πεθυμήσει πάρα πολύ. Εκτός από άγχος και απίστευτη δουλειά για έναν έλεγχο που θα γίνει στην εταιρία που εργάζομαι, όλα είναι μια χαρά. Απλά ο φόρτος εργασίας μαζί με το άγχος δεν μου έχουν αφήσει πολλά περιθώρια για να βρίσκομαι κοντά σας. Αυτά όλα θα έχουν τελειώσει με την ολοκλήρωση του ελέγχου στις 10 Ιουλίου … Θα τα πούμε τότε !!!!
Α !!! Θέλω να ευχαριστήσω την Λευκή, τη Dreamer Angel, τη Mata, και τη Νάντια για το “one lovely blog award” … Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.... με συγκινήσατε !! Τα δικά μου βραβεία θα τα μοιράσω όταν θα επιστρέψω … για να μπορέσω να σας τιμήσω όπως πρέπει. Άσε που έπεσαν πολλά βραβεία μαζεμένα αυτές τις μέρες … Να έχουμε και για τον επόμενο μήνα….
Καλοκαίρι ! Tέρμα οι δίκες των ανεκπλήρωτων ονείρων. Νομίζω ότι αξίζω και αξίζετε ένα διάλειμμα από τα σκοτεινά παγωμένα νερά μου, κι ας μου κοστίσει αυτή η παύση την δημιουργικότητα που τείνω να βρίσκω μόνο μέσα από τις μαύρες μου.
Έχω την τύχη να βλέπω τις πιο όμορφες χαμογελαστές φατσούλες γύρω μου όταν επιστρέφω απ΄ αυτά τα μακρινά ταξίδια εντός μου. Πάντα με περιμένουν να επιστρέψω χωρίς να ρωτούν που ήμουν και ποια μαύρα ποτάμια με είχαν παρασύρει … και πως τελικά κατάφερα να βγω εγκαίρως πριν με απομακρύνουν οριστικά τα παρορμητικά ρεύματα. Πάντα τα καταφέρνω χάρη σ’ αυτές τις όμορφες φατσούλες που έρχονται στο μυαλό μου … την ύστατη στιγμή… και η συγκίνηση με ταρακουνάει … με αφυπνίζει … και ο εφιάλτης τελειώνει. Δεν ξέρω ειλικρινά αν θα μπορούσα με τόση ευκολία να εξερευνώ αυτούς τους επικίνδυνους προορισμούς αν δεν ήξερα ότι η Ιθάκη των χαμόγελων τους .. θα με περιμένει κάθε φορά που επιστρέφω.
Καλοκαίρι. Τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν .. και όταν ένα θα φεύγει, πάντα θα ενημερώνεται το επόμενο να περάσει από το πρώτο ανοιχτό κισσέ της ψυχής. Προβλήματα ατελείωτα.
Φεγγάρια Αυγουστιάτικα όμως .. πόσα ακόμα θα δούμε ;;To πεντάχρονο αστεράκι μου … που θα με παίρνει αγκαλιά μέσα στο νερό της θάλασσας και θα γελάει από χαρά … μόνο φέτος θα είναι 5. Μόνο φέτος θα μπορέσω να απολαύσω αυτό το συγκεκριμένο πανέμορφο στάδιο της ζωής του. Κάποια ταξίδια έχουν προτεραιότητα … γιατί έτσι και χάσεις το πλοίο .. δεν μπορείς να αλλάξεις ημερομηνία αναχώρησης.Ένα καινούριο .. άγραφο .. σαν ένα λευκό φύλλο χαρτιού ….καλοκαίρι … Θα ήταν κρίμα να μη γεμίσει η σελίδα του με όμορφες στιγμές … με χαμόγελα …
Μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει καλοκαίρι με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι καλοκαίρι τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι καλοκαίρι μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει
Τα πρωτοβρόχια δεν θ’ αργήσουν … το είπα και στη νέα φίλη μου την Pandora .. και πρέπει να πω ότι την ιδέα γι’ αυτή την αλλαγή πλεύσης, την εμπνεύστηκα από την πάρα πολύ όμορφη ανάρτηση της αλλά και από μια ανάγκη να επιστρέψω από τα παγωμένα νερά που με πνίγουν εδώ και μήνες.Σας εύχομαι ένα καλοκαίρι πανέμορφο … να φτάσουν οι ηλιαχτίδες μέσα στην κάθε ρωγμή της ψυχής και να φωτίσουν τις κρυμμένες στεναχώριες που σας ταλαιπωρούν … Να σταθείτε όλοι κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι για μια στιγμή .. και να σκεφτείτε πόσο τυχεροί είμαστε .. που η ζωή μας χαρίζει τόση ομορφιά … με τόση γενναιοδωρία.. ενώ εμείς σπαταλάμε τόσο χρόνο και ενέργεια για να αποκτήσουμε περιττά πράγματα .. που δεν πιάνουν μία απέναντι σ’ αυτή την Άγια θέα.
Δεν φεύγω .. δεν πάω διακοπές ακόμα … απλά καλωσορίζω επισήμως το καλοκαίρι .. που είναι εδώ … που είναι η εποχή του παρόντος … που είναι η ζωή και περιμένει να τη ζήσουμε.
Υ.Γ. Είμαι τόσο γκαντέμης … είπα να γιορτάσω και ‘γω την αρχή του καλοκαιριού και άρχισε να βρέχει !!! Ούτε ο Μητσοτάκης να ήμουν….
Έλλειπα στο εξωτερικό την περασμένη βδομάδα … Μη νομίσετε ότι σας την έκανα πάλι. Αύριο θα περάσω απ’ όλους για «καφέ»… Και τώρα στο θέμα μου.
Αγαπητά μου λόγια, που δεν τολμήσατε να γίνετε πράξεις, Aξιότιμα όνειρα, ανεκπλήρωτα, Σεβαστά μου σχέδια που αναβληθήκατε,
Σήμερα σας καλώ σε απολογία! Σας επιμερίζω ευθύνες και σας κατηγορώ για δειλία και προδοσία. Μείνατε προθέσεις και δεν τολμήσατε ποτέ κάποια πραγματοποίηση. Δημιουργήσατε ελπίδες χωρίς να δώσετε σάρκα και οστά σε κάποιο όνειρο. Χρεωθήκατε χρόνο και ενέργεια και δεν αποπληρώσατε ποτέ όπως κάποιες άλλες λέξεις και όνειρά μου που ξεχρέωσαν και με το παραπάνω. Τι έχετε να πείτε;;
«Εμείς εκφραστήκαμε με κάθε καλή πρόθεση. Βάλαμε τα καλά μας και προσπαθήσαμε να γίνουμε επιθυμητά στους δέκτες που εσείς διαλέξατε. Είχαμε κάθε πρόθεση να μεταλλαχτούμε και να πορευτούμε στη ζωή ως πράξεις αγάπης, ως κατορθώματα, ως βαγόνια με τελικό προορισμό την ευτυχία… Είχαμε κάθε πρόθεση να υπακούσουμε στις ανάγκες σας που μας δημιούργησαν. Εσείς όμως που μας δικάζετε σήμερα και μας καλείτε σε απολογία… επιλέξατε λάθος δέκτες με αυτιά κλειστά. Μας εκφράσατε σε άτολμους ανθρώπους που περίμεναν να γίνουμε πράξεις για να επωφεληθούν, χωρίς να εκτεθούν, όπως εκτεθήκατε εσείς την ώρα που μας εκφράζατε. Πόσο εύκολα μας έκριναν… ενώ δεν τόλμησαν ποτέ να εκφραστούν και να ονειρευτούν μαζί σας. Με πόση ικανοποίηση μας χλεύαζαν… λες και η παραμονή μας στο στάδιο των λέξεων και ανεκπλήρωτων ονείρων ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση για τις δικές τους άτολμες υπάρξεις. Δεν μας ενθάρρυναν. Μας καθήλωσαν. Μας γελοιοποίησαν. Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι ένα όνειρο δικό τους… αν είχε εκφραστεί την κατάλληλη στιγμή , θα ήταν αρκετό για να γίνουμε χίλιες πράξεις ανατρεπτικές.»
